ผมทรุดนั่งลงตรงพื้นที่ว่างบนหาดทรายขาว มือสองข้างยันพื้นทรายไปทางด้านหลัง ทอดหน้าไปในทะเลพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหนื่อยเล็กน้อยจากการว่ายน้ำ ยิ้มบางๆ เกิดขึ้นภายหลังจากการถอนหายใจ ผมหยีตาเนื่องจากแสงแดดยามบ่ายแก่ๆ กำลังแยงตาขณะที่ผมเขม้นมองออกไป สัมผัสได้ถึงไออุ่นของเปลวแดดที่กำลังสัมผัสผิวกาย ไม่ถึงกับร้อน อย่างน้อยก็ตอนนี้ เพราะเพิ่งขึ้นจากน้ำ หยดน้ำยังคงเกาะตามผิวกายและรวมไหลเรื่อยลงบนพื้น ทั้งจากลำตัว ทั้งจากไรผม
คริสกำลังเดินขึ้นมาจากทะเลตรงมายังที่ที่ผมนั่งอยู่ ทุกก้าวที่เขาย้ำลงบนพื้นทรายกดลงไปพร้อมกับจังหวะหายใจออก ทั้งยิ้มทั้งเหนื่อย ผิวขาวของเขาถูกแสงแดดจ้าสะท้อนให้ยิ่งขาวสว่างยิ่งขึ้น หยดน้ำบนลำตัวของเขาหยดลงบนพื้นทรายจนกลายเป็นหย่อมเข้มๆ ไล่หลังตามทางที่เขาเดินผ่าน เขาทิ้งตัวลงนั่งทางด้านซ้ายมือของผม หันหน้าไปในทะเลเหมือนกัน หายใจแรงเพราะความเหนื่อย
"สนุกดี"
คริสทำลายความเงียบลงหลังจากเรานั่งพักเหนื่อยกันมาสักครู่
"อือ"
ผมรับคำในลำคอเบาๆ
"ไม่มีทะเลสวยๆ อย่างนี้ในบ้านเรา"
คริสว่า ดวงตายังคงเขม้นมองลงไปในทะเล
"แต่ที่ประเทศของแกก็มีทะเลนี่"
ผมถาม สายตายังไม่ได้ละไปจากฉากทะเลเบื้องหน้า
"ใช่ แต่ไม่สวยอย่างนี้ คนละแบบกันเลย แล้วคนก็เยอะมากด้วย"
"ถ้างั้นก็หายใจเข้าลึกๆ เก็บมันไว้ให้มากเท่าที่จะมากได้"
"โอเค โอเค"
คริสหัวเราะเบาๆ ผมหัวเราะตามพลางคิดว่าอันที่จริงทะเลที่นี่ก็เชื่อมเป็นผืนน้ำเดียวกันกับทะเลที่นั่นเหมือนกัน
หลังจากเคยพาคริสเที่ยวกรุงเทพฯ หลายครั้งตอนสุดสัปดาห์ หรือบางสัปดาห์ก็บอกทางให้เขาไปเที่ยวเอง จนไม่รู้จะพาไปไหนอีกแล้ว ผมก็เลยชวนเขามาเกาะเสม็ด เพราะมันเป็นทะเลที่สวยเหมือนอย่างที่เห็นในโปสการ์ดและใกล้กรุงเทพฯ ที่สุด มีเวลาแค่เสาร์อาทิตย์ก็มาได้ ผมกะว่าเขาน่าจะประทับใจ เพราะขนาดผมเองเป็นคนไทยยังประทับใจกับมันและเคยมาแล้วหลายครั้งตั้งแต่สมัยเรียน
หญิงสาวชาวตะวันตกในชุดทูพีซเดินผ่านหน้าเราไปทางขวาสองคน คนหนึ่งอยู่ในชุดว่ายน้ำสีเขียวเทอร์ควอยส์ ผมสีบลอนด์สว่าง อีกคนอยู่ในชุดว่ายน้ำสีชมพูอ่อน ผมสีบลอนด์สว่างพอกัน หน้าท้องแบนราบ ขายาวเรียว พูดคุยกันเองไม่หยุดปากพลางทำมือทำไม้อย่างออกรสชาติ ผมมองตามสองสาวนั้นไป ผมไม่ได้หันไปมองคริสแต่รู้แน่ว่าคริสก็กำลังมองอยู่แน่ๆ พอคิดขึ้นมาถึงตรงนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ พูดออกไปโดยไม่ได้หันกลับไปมองคริส
"ขาสวยมาก"
"ช่าย เราก็กำลังมองอยู่"
คริสตอบกลับมา ผมหัวเราะพลางถองศอกซ้ายใส่มันเบาๆ
"รู้เว้ย ว่าแกมองอยู่"
ผมบอกมัน
"ดีจัง ที่ไม่ได้เอาแฟนมา"
คริสบอก
"อ้าว ไหนเมื่อเช้าตอนเพิ่งมาถึงแกบอกเองว่าที่นี่สวยมาก อยากให้แฟนมาด้วยอยู่เลยไง"
ผมย้อนมันไป ตอนนี้หันกลับมามองหน้ามันแล้ว
"เออน่า คราวหน้า คราวหน้า"
"แล้วอย่าเผลอมองสาวฮอตจนเหลียวหลังล่ะ คราวหน้าไม่เหมือนคราวนี้ หูยานแน่แก"
แล้วเราสองคนก็หัวเราะกันเสียงดัง ก่อนความเงียบจะกลับมาอีกครั้ง ผิวกายของผมเริ่มอุ่นขึ้นมากว่าเมื่อครู่แล้ว ลมทะเลยามบ่ายพัดผ่านมายังเราสองคน ทำให้ไม่รู้สึกร้อนเกินไปนัก เสียงลมที่ผมได้ยินทำให้รู้สึกผ่อนคลายมากๆ ราวกับเสียงดนตรีธรรมชาติ ชั่วครู่นั้นเอง ผมรู้สึกได้ว่าความสุขกำลังพุ่งขึ้นมาอย่างท่วมท้น มันเป็นความสุขประเภทที่ทำให้เรารู้สึกผ่อนคลาย ลืมงาน ลืมความยุ่งยากในชีวิตนานาประการ อนาคตที่ไม่แน่ใจของผมไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป ผมรู้ว่าผมจะผ่านมันไปได้ทุกอย่าง ไม่เหลือความกังวลใดๆ
ผมถอนหายใจออกมาดังๆ ครั้งหนึ่ง คราวนี้ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เป็นการถอนหายใจเพราะความสุข แวบหนึ่งรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล แต่แล้วน้ำตาที่ว่าก็หายไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับตอนที่มันเกิดขึ้นมา เหมือนคลื่นที่ซัดขึ้นมาบนหาดทรายแล้วลับหายคืนไปในทะเลอย่างฉับพลัน
"ขอบคุณมาก..."
ผมพูดขึ้น เว้นวรรคนิดหนึ่ง สายตายังทอดลงไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า
"...สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง"
"หือ"
คริสทำน้ำเสียงงงๆ ผมหันหน้าไปมองมัน รู้แน่ว่ามันต้องงง มันกำลังหันมามองผมอยู่ ใช่ มันทำหน้างงๆ
"เรามีความสุขน่ะ ก็เลยไม่รู้จะพูดอะไรกับใคร มีแต่แกนั่งอยู่ตรงนี้ ถ้าจะพูดอะไรกับแกก็ขอพูดว่าขอบคุณละกัน"
ผมขอบคุณเขาสำหรับมิตรภาพ แต่ไม่ได้ขยายความ
"โอเค ขอบคุณเหมือนกันที่พามาที่นี่ ที่นี่สวยมาก คุ้มที่มา"
คริสตอบ เราต่างหันหน้ากลับไปยังทะเล ท้องฟ้าสีฟ้าจัดกระจ่างตา เมฆสีขาวสะท้อนแสงแดดจนขาวจ้า มีอยู่ประปรายไม่มากบนท้องฟ้า
"รู้ไหม การได้รู้จักแกนี่มันดีจริงๆ"
ผมพูด
"เหมือนกัน เราเรียนรู้อะไรๆ มากมายมากขึ้นทุกครั้งเวลาที่คุยกับแก"
คริสตอบผม
"ทำไมเพื่อนดีๆ อย่างแกถึงต้องอยู่ไกลกันคนละฟ้าขนาดนี้น้า"
ผมพูด ปลายประโยคทอดเสียงหายไปในห้วงฟ้า รู้สึกได้ว่าความหมายของคำว่าไกลที่พูดออกไปมันช่างไกลจริงๆ
"นั่นสิ แต่อย่างน้อยก็ดีนะ ที่ได้มารู้จักกัน ดี ดี แล้วอีกอย่าง เราก็มีโอกาสได้เจอกันอยู่เรื่อยๆ เอาเข้าจริงก็ถือว่าเจอกันหลายครั้งอยู่นะ"
คริสตอบ พลางนึกย้อนพร้อมนับดูว่าปีนี้เราเจอกันมาแล้วกี่ครั้งตั้งแต่ตอนต้นปี ผมปล่อยให้เขานับ ไม่ช่วยนับ ขี้เกียจ เดี๋ยวรอฟังคำตอบเลยละกัน
"ห้าครั้ง"
คริสตอบ
"เฉลี่ยแล้วสองเดือนกว่าๆ ครั้งนึง"
ผมต่อ
"ใช่"
ตอนเรียจบม.ปลาย เศร้าจะเป็นจะตาย รู้สึกว่าจะหาเพื่อนที่สนิทและดีได้อย่างเพื่อนสมัยมัธยมไม่มีอีกแล้วในชีวิต เพื่อนมหาวิทยาลัยคงขับเคี่ยวแข่งเกรดกันสุดๆ เพื่อนสมัยทำงานคงยิ่งแล้วกว่า ขัดขาแทงข้างหลังหาคบได้อย่างเพื่อนมัธยมคงไม่ได้อีกแล้ว
แต่พอเวลาผ่านไป เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด ผมได้เพื่อนกลุ่มใหม่ที่ดีมากๆ มากเสียจนบางทีผมก็ปฏิเสธการนัดพบเพื่อนสมัยมัธยมที่จัดขึ้นนานๆ ครั้งเพื่อจะใช้เวลาอยู่กับเพื่อนมหาวิทยาลัยที่ก็เจอกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันในขณะนั้น เพื่อนสนิทสมัยมัธยม กับเพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย เอาเข้าจริงก็สนิทไม่ต่างกัน อะไรจะต่าง ก็ต่างกันที่ระดับปัจเจกมากกว่า แต่ใช่ เพื่อนสมัยทำงาน ถึงจะดีและสนิทสนม อย่างไรเสียก็ไม่มีทางได้เท่าเพื่อนสมัยเรียนทั้งสองช่วงวัยแน่ๆ
แต่คริสไม่ใช่แบบนั้น ผมรู้จักคริสตอนย้ายที่ทำงานมาเป็นแห่งที่สอง ที่นี่เป็นบริษัทข้ามชาติที่มีสาขาอยู่มากมายทั่วโลก งานที่ผมทำต้องติดต่อกับสาขาที่กระจายอยู่หลากหลายประเทศในทวีปเอเชีย หลังจากที่ผมเข้ามาทำงานได้ประมาณเดือนครึ่ง คริสบินมาประชุมที่กรุงเทพฯ ตอนที่นั่งอยู่ในห้องประชุม ผมมองคริสแล้วพยายามเดาว่ามันน่าจะอายุเท่าไหร่ แต่เดาอย่างไรก็เดาไม่ออก สรุปได้แค่ว่ามันน่าจะแก่กว่าผมสักปีสองปี ที่ทำงานของผมที่สำนักงานกรุงเทพฯ ไม่ค่อยมีเพื่อนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ผมแทบจะเด็กที่สุด ไม่มีเพื่อนที่คุยภาษาเดียวกัน ภาษาเดียวกันในที่นี้ไม่ได้หมายถึง "ภาษา" ในความหมายตามตัวอักษร แต่หมายถึงคุยกันเข้าใจ ผมพยายามสร้างความสนิทสนมกับเพื่อนร่วมงานทุกคน ซึ่งก็สำเร็จไปได้ด้วยดี แต่ก็พยายามมองหาคนที่วัยเดียวกัน คนที่จะคุยกันได้ทุกเรื่อง
ระหว่างพักครึ่งช่วงเช้าของการประชุมวันนั้น คริสเดินเข้ามาหาผม แนะนำตัวเองก่อน เราจับมือกันอย่างธรรมเนียมตะวันตก ผมรู้สึกว่าคนนี้น่าจะคุยกันได้รู้เรื่อง
"คริส คุณเกิดปีอะไร"
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งถามขึ้นในวงสนทนา
"ปีไก่"
คริสตอบ ความรู้สึกผมสะดุดทันที บทสนทนาของคนในกลุ่มหลังจากนั้นไม่สามารถตรึงให้ผมสนใจได้อีกต่อไป ผมได้ยินที่พวกเขาคุยกัน แต่ใจผมคิดไปไกลถึงเรื่องอื่น
ผมเกิดปีมะแม ผมมีน้องชายหนึ่งคนที่เกิดปีกุน แต่จริงๆ แล้ว ผมเคยมีน้องชายอีกคน เป็นคนกลาง เกิดปีระกา น้องชายของผมคนนี้เสียชีวิตไปหลังจากลืมตาดูโลกได้ไม่นาน ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะรู้ความ โตขึ้นมาจำอะไรเกี่ยวกับน้องชายคนนั้นไม่ได้เลย ทั้งหมดเท่าที่จำได้ก็แค่ น้องชายคนนั้นเกิดปีไก่
เวลาที่ผมรู้จักกับผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันคนไหนที่บอกว่าเกิดปีไก่ ผมจะสะกิดใจขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มที่อายุอ่อนกว่าผมสองปีที่แนะนำตัวหรือพูดขึ้นว่าเกิดปีระกา จะทำให้ผมนึกไปถึงน้องชายที่ผมไม่รู้จักได้เสมอ แต่หากเด็กหนุ่มคนนั้นเกิดปีระกา แต่ไม่ได้แนะนำตัวว่าเกิดปีระกา แนะนำตัวว่าเกิดปี พ.ศ. อะไร หรืออายุเท่าไหร่ หรือรหัสนักศึกษาขึ้นต้นว่าอะไร หรืออ่อนกว่าผมสองปี ถ้าแนะนำแบบนี้ ผมจะไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น แต่หากบอกว่าเกิดปีไก่แล้วล่ะก็ เป็นเรื่อง แต่เงื่อนไขแบบนี้ ก็ไม่ได้ชวนให้ผมคิดไปถึงน้องชายคนที่ว่าได้ทุกครั้ง หากคนที่พูดเป็นคนไทยอีสานผิวเข้ม หรือคนไทยที่มีหน้าตาไทยมากๆ ผมจะไม่สามารถนึกเชื่อมโยงไปถึงน้องชายผมได้เลย ครอบครัวผมเป็นคนไทยเชื้อสายจีน น้องชายผมคงต้องมีลักษณะอย่างเดียวกัน
ผมมองคริส เขาเป็นชาวฮ่องกง ผิวขาว เกิดปีระกา ถ้าน้องชายของผมยังมีชีวิตอยู่ ก็จะอายุเท่าคริส เขาจะเติบโตขึ้นมาเป็นเด็กหนุ่มแบบไหนกัน เขาจะเป็นเด็กหนุ่มร่าเริงแบบคริสหรือไม่ หรือว่าจะต่างออกไป
หลังจากการประชุมที่ทำให้เราพบกันวันแรกคราวนั้น คริสได้รับมอบหมายงานชิ้นหนึ่งซึ่งทำให้เขาต้องประจำอยู่ที่สำนักงานในประเทศไทยเป็นเวลาสองเดือน ผมมีงานหนัก ช่วงแรกๆ เราแค่คุยกันเวลาพักหรือเวลาว่างที่มีโอกาส ต่อมาผมเริ่มชวนคริสไปกินข้าวเย็นด้วยกันหลังเลิกงาน เพราะผมเคยถามเรื่องการกินข้าวเย็นของเขา เขาบอกว่ามักจะกินก๋วยเตี๋ยวหรือบะหมี่ข้างทาง และแน่นอนว่า กินคนเดียว ในฐานะเจ้าบ้านที่ดี และมองซ้ายมองขวาแล้วว่าคงไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยแน่ๆ เพราะถ้าไม่มีครอบครัวแล้วจึงต้องรีบกลับบ้าน พวกยังโสดที่เหลือก็ไม่สู้จะใช่รุ่นราวคราวเดียวกัน ผมจึงชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกันประมาณอาทิตย์ละครั้ง
ผมกับคริส เราคุยกันสนุกมากทุกครั้ง แรกๆ ก็เรื่องดินฟ้าอากาศ ความแตกต่างระหว่างประเทศเราประเทศเขา เรื่องหนังและดาราฮ่องกง ฟุตบอล การเมือง ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม มากครั้งเข้าเราก็เริ่มคุยกันเรื่องชีวิต เรื่องวัยเด็ก เรื่องครอบครัว เรื่องความรัก เรื่องอนาคต บอกเล่าความหวังของกันและกัน แบ่งปันความฝันในชีวิตสู่กันฟัง
เริ่มทีเดียว อย่างที่ผมบอก สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากคนอื่นสำหรับผมก็คือความเชื่อมโยงถึงน้องชายที่ผมไม่รู้จัก แต่หลังจากนั้นจนถึงเดี๋ยวนี้ ผมเป็นเพื่อนกับเขาก็เพราะเขาเป็นเขา ไม่ใช่เพราะผมแทนที่เขากับน้องชายผู้จากไป และผมรู้สึกว่ามันคงไม่ยุติธรรมกับเขาอย่างร้ายแรงหากผมจะเป็นเพื่อนกับเขาเพราะเหตุผลนั้น แต่ดี ที่ความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่อย่างนั้น
สิ่งที่ผมนึกถึงเสมอเกี่ยวกับคริส ไม่ใช่ตอนที่พาเขาไปสวนจตุจักร หรือตอนที่ไปเที่ยวที่นั่นที่นี่ด้วยกันกับเพื่อนๆ ที่ทำงาน แต่กลับเป็นภาพผมกับเขาในร้านอาหาร คุยกันอย่างออกรสออกชาติถึงเรื่องต่างๆ ในโลกใบนี้ อย่างที่คริสพูด คุยกับผมทุกครั้งเขาได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ เสมอ เช่นกัน ผมได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มากขึ้นเสมอ เวลาที่ได้คุยกับเขา
เขาเป็นข้อยกเว้นของทฤษฎีที่ว่า เพื่อนสมัยทำงานไม่มีทางสนิทได้เท่ากับเพื่อนสมัยเรียน และเขายังเป็นข้อพิสูจน์ของคำพูดที่ว่า มิตรภาพไร้พรมแดน
ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงไป น้ำทะเลที่เกาะตามเนื้อตัวและเส้นผมหายไปเกือบหมดแล้ว ลมยังพัดเย็นสบายไม่ทำให้รู้สึกร้อนมากนักจากแดดบ่าย เริ่มรู้สึกเพลียเล็กน้อย
"เราจะเห็นดวงอาทิตย์ตกที่หาดนี้ไหม"
คริสถามขณะเงยหน้ามองหาดวงอาทิตย์
"ไม่ ดวงอาทิตย์จะตกที่อีกด้านหนึ่งของเกาะ ฝั่งนี้เราจะเห็นพระอาทิตย์ขึ้นได้ ถ้าพรุ่งนี้เช้าแกจะตื่นทันน่ะนะ"
"เราน่าจะตื่นน่า... มาทั้งที ยังไงพรุ่งนี้ก็จะพยายามตื่นให้ทัน มาถ่ายรูปสักหน่อย เดี๋ยวพรุ่งนี้เราจะปลุกนายเอง"
คริสพูดยิ้มๆ
"หูยยย มึง ใครจะปลุกใครกันแน่หา"
ผมพูดพลางหัวเราะ เขาไม่เคยตื่นเช้า แต่ก็ไม่เคยไปทำงานสาย เข้างานเก้าโมงตรงก็จะไปถึงโต๊ะทำงานเก้าโมงตรงเป๊ะ
"กลับดีกว่า ไปอาบน้ำ แล้วเดี๋ยวเย็นๆ กว่านี้ค่อยออกมาใหม่ แล้วจะได้หาอะไรกินด้วย โอเคมั้ย"
"โอเค"
คริสตอบพลางลุกขึ้นยืนพร้อมผม ผมปัดทรายที่เปื้อนติดมือและกางเกง หันหลังให้ทะเลพลางเดินไปยังต้นลั่นทมใกล้ๆ ที่เราแขวนเสื้อเอาไว้ก่อนลงไปเล่นน้ำ แล้วเดินกลับเข้าที่พัก
"สำหรับเรา นายเป็นเพื่อนสนิท เป็นพี่น้อง"
ผมบอกคริส
"เรารู้ และเช่นกัน"
คริสตอบ
------------------------------------------------------------
edit @ 10 Aug 2008 23:48:02 by eak early : เอกเช้า
