eak early

 Winter 2006, I went to Doi Intanonda, the highest spot of Thailand, in Chiangmai province. Still keep looking at the pictures of that trip from time to time these days, missing many things of it. The cold winter breeze. The easy smiles and the sound of laughing from my best friends along the way. The almost-made-me-die freezing cold up there (survived by the coat borrowed from a kind brother). The beautiful nature. A lot of good memories.

It’s the place that I miss, or the feeling at that moment, I’m not sure.

ฤดูหนาวปี 2549 ผมไปเที่ยวเชียงใหม่ ได้ขึ้นไปบนดอยอินทนนท์ (ไม่มีพี่สาวใครหายไปหลังจากนั้นนะ) ทุกวันนี้ยังคงเปิดดูรูปทริปนั้นอยู่ด้วยความคิดถึง สายลมหนาว รอยยิ้มง่ายๆ และเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ความหนาวยะเยือกทำเอาเกือบตายบนนั้น (ดีที่ได้เสื้อกันหนาวที่ขอยืมมาจากพี่ชายใจดีช่วยไว้) ธรรมชาติอันสวยงาม และความทรงจำดีๆ มากมาย

เป็นที่สถานที่ที่ทำให้ผมคิดถึง หรือความรู้สึกในช่วงเวลานั้นกันแน่ ผมไม่สู้จะแน่ใจนัก

It seems like the white wizard in "The Lord of the Rings" is about to appear. เหมือนพ่อมดขาวจากหนังอภินิหารแหวนครองพิภพกำลังจะปรากฏกาย

 Shining Down : ม่าน

 Dew : น้ำค้างยามเช้า

Little crystal-clear dews on the moss. หยดน้ำค้างใสๆ ใหญ่เล็กมากมายเกาะล้อแสงพราวอยู่ตามตะไคร่เขียวที่เกาะบนลำต้นและกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่

The Heaven Light : แสงสวรรค์

Little Merchants : พ่อค้า

The hill-tribe vender boys at Maew Market พ่อค้าชาวเขาตัวน้อยที่ตลาดแม้วบนดอย

One more, not up on the Doi Intanonda. แถมอีกหนึ่ง ไม่ได้อยู่บนดอยอินทนนท์

Mirror : กระจก

At "Aang Kaew", Chiangmai University. ที่อ่างแก้ว ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

3x5 Missing You : ความคิดถึงขนาด 3x5

edit @ 11 Jun 2008 21:36:46 by eak early : เอกเช้า