eak early

ผมเป็นคนเดินเร็วมาก ถึงมากที่สุด

ทุกคนที่เคยเดินด้วยกันกับผมล้วนแล้วแต่เคยเผชิญมาแล้วทั้งนั้น

"ควายหายเหรอ" หรือ "มึงจะรีบไปไหน" เป็นคำสรรเสริญที่ผมได้รับอยู่เป็นประจำ ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว

มันจะเกิดขึ้นเสมอเวลาที่ผมเดินกับใครแค่สองคน คนที่เดินกับผมมักจะเริ่มเหนื่อยหอบ สักพักจะรู้สึกตัวว่าทำไมชั้นเดินเร็วกว่าปกติ จากนั้นพอรู้สาเหตุว่าเป็นเพราะเดินตามผม ก็จะหันมาสรรเสริญทันที

แต่หากเดินกันสามคนขึ้นไป เหตุการณ์นี้มักจะไม่เกิด เนื่องจากผมจะกลายเป็นชนกลุ่มน้อยทันทีหากเดินเร็วเกินไป จึงต้องเพลาๆ ลงเพื่อรอชนหมู่มาก ขณะเดียวกัน หากผมเดินเร็วนำหน้ากลุ่มไป ทางกลุ่มก็มักจะไม่สน เพราะชนหมู่มากกว่าเดินช้ากว่า ไม่จำเป็นต้องเดินเร็วขึ้นเพื่อตามผมให้ทัน

ผมรู้ตัว ไม่ใช่ไม่รู้ตัว เวลาเดินกับใครแค่สองคน โดยเฉพาะกับคุณผู้หญิง ผมมักจะตั้งใจเดินช้ากว่าปกติเสมอ แต่ก็มิวายโดนสรรเสริญทุกที เพราะมักจะเผลอเดินเร็ว

ครั้งหนึ่ง สมัยเรียนปริญญาตรี ทำแล็ปกลุ่มในห้องปฏิบัติการขนาดกว้างใหญ่ ต้องเตรียมของต้องชั่งสารมากมาย ผมก็อ่านว่าต้องชั่งน้ำตาลกี่กรัม เดินไปหยิบถุงน้ำตาล เดินไปหยิบภาชนะ เดินไปที่เครื่องชั่ง เอากลับมาวาง แล้วเริ่มกระบวนการชั่งสารถัดไป ซักพักรู้สึกจากปลายหางตาเหมือนในห้องมีผมเดินวุ่นอยู่คนเดียว เงยหน้ามาอีกที เพื่อนๆ พากันหยุดยืนไม่เป็นอันทำแล็ปจับกลุ่มจ้องมองดูและนินทาที่ผมเดินเร็ววุ่นวายงุดๆ เกินงาม "ดูมัน ดูมัน เพื่ออะไร"

หรืออีกครั้งหนึ่ง เดินกับเพื่อนที่ทำงานที่กำลังตั้งครรภ์ ผมพยายามเดินช้าสุดๆ แต่ผมไม่รู้จริงๆ ว่ายังเดินช้าไม่พอ เธอก็พยายามเดินเร็วโดยไม่ได้ทักผม พอมาถึงเชิงบันไดรถไฟฟ้า เธอบอกผมว่า "จะขึ้นบันไดแล้ว เดินช้าๆ หน่อยนะ ลูกจะไหล"

นึกย้อนทบทวน ว่าเคยมีใครบ้างไหม ที่เดินทันกันโดยไม่เคยสรรเสริญผมให้ได้ยิน อันเนื่องมาจากนั่นก็เป็นอัตราเร็วปกติของเขาเช่นกัน ก็ให้พบว่ามีอยู่แค่สองคนที่เข้าข่าย

คนแรกเป็นเพื่อนสนิทสมัยปริญญาตรี มันชื่อไอ้ตี้ ไอ้ตี้ไม่ถึงกับเดินเร็วกว่าผม แต่เดินทันกันเป็นปกติ เคียงบ่าเคียงไหล่กันไป มันเคยสรรเสริญผมบ้าง แต่ก็แค่ครั้งสองครั้ง เป็นลักษณะทักทายมากกว่าว่าเดินเร็วนะ แต่ไม่ได้หมายความว่าให้ผมเดินช้าลง ปัจจุบันตี้กลับไปอยู่บ้านมันที่สุราษฎร์ฯ แล้วตั้งแต่เรียนจบ ไม่มีโอกาสได้มาเดินด้วยกันอีก -- ไว้มาเดินด้วยกันใหม่นะไอ้ตี้

เพื่อนอีกคน คนนี้ถึงกับเดินแซงผมหน้าตาเฉย ผมแปลกใจขึ้นมาทันทีเพราะชีวิตนี้ไม่เคยมีใครกล้าดีเดินแซงผมได้มาก่อน ไอ้นี่มันชื่อฟิลลิป เป็นคนฮ่องกง แถมยังมาเดินแซงผมในเมืองไทย คนไทยรึก็ไม่ใช่ มาทำเป็นรู้จักทางเดินแซงคนไทย แต่มันก็ต้องหยุดรอผมเพราะพอแซงผมไปสักพักก็จะสำนึกขึ้นได้ว่าต้องรอผมนำทาง ไม่งั้นไม่รู้ไปยังไงต่อ เคสนี้ก็ได้รับการยืนยันจากคนที่เคยไปฮ่องกงมาแล้วและเจ้าตัวเองว่า เป็นธรรมดาของคนฮ่องกง ที่มักจะเดินเร็วกันเป็นปกติ

ปัญหาของการเดินเร็ว คือเมื่อถึงคราวที่ได้เดินกับใครที่เราพึงใจ และระยะทางก่อนถึงจุดบอกลามันไม่ไกลอย่างใจอยาก พยายามเดินอย่างเชื่องช้าที่สุด เพื่อยืดระยะทางและเวลาให้ไกลและนานออกไป แต่ถึงยังไง ก็มักจะมาถึงปลายทางอย่างรวดเร็วทุกครั้ง

ได้แต่นึกสรรเสริญตัวเองในใจหลังจากบอกลากับใครคนนั้นไปแล้ว

"ควายมึงหายหรือไงไอ้เอก!"

edit @ 9 Sep 2008 21:45:00 by eak early : เอกเช้า