eak early

เทศกาลภาพยนตร์โลกแห่งกรุงเทพฯ 2008 ผมไปดูหนังด้วยความตื่นเต้นน้อยกว่าเทศกาลบางกอกฟิล์มเดือนที่แล้ว มันเหนื่อยๆ ง่วงๆ ยังไงไม่รู้ และเป็นคนชอบหนังเอเชีย โดยเฉพาะหนังจีนทั้งหลาย แต่เทศกาลนี้ไม่มีหนังจีนเลย และหนังเอเชียก็น้อยมาก ไม่พบเรื่องไหนที่ชอบอย่างสุดโต่ง อารมณ์โดยรวมจึงต่างจากบางกอกฟิล์มเมื่อเดือนที่แล้วมากอยู่

อย่างไรก็ตาม เท่าที่ได้ดู เรียงตามลำดับความชอบได้ดังต่อไปนี้ครับ

Sita Sings The Blues

- ชอบอนิเมชั่นเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆ น่ารัก กวน และตลก ชอบการที่มันเล่าเรื่องรามเกียรติ์ด้วยท่าทีแบบที่คนรุ่นใหม่คุยกัน ไม่แน่ใจหรือจำไม่ค่อยได้ว่าเนื้อเรื่องมันเป็นอย่างไรแน่ ตกลงพระบิดาของพระรามมีเมียสามลูกสี่ หรือเมียสี่ลูกสามกันแน่ แล้วก็เถียงๆกันไป และก็ชอบการที่เล่าเรื่องไปก็ถกเถียงความเห็นกันไปด้วย เช่นการที่นางสีดายังคงรักและบูชาพระรามอยู่แม้จะถูกขับไล่ไปอยู่ป่า ฝ่ายชายว่าเป็นการกระทำที่ผิดพลาด ฝ่ายหญิงว่ามันคือภาพสะท้อนของความรักแบบไม่มีเงื่อนไขในยุคสมัยนั้น ซึ่งทำให้คนรุ่นใหม่รู้สึกคอนเน็กได้ไม่ยาก

- ชอบดนตรีป๊อปๆที่มีสำเนียงอินเดีย ชอบงานภาพน่ารักสดใสเป็นเอกลักษณ์ ชอบการซ้อนทับกันของเนื้อเรื่องรามเกียรติ์กับเนื้อเรื่องของพระนางในยุคสมัยปัจจุบัน

The Past

- เกล การ์เซีย เบอร์นาลแยกทางกับภรรยาที่แต่งงานกันมา 12 ปี เห็นได้ชัดตั้งแต่ฉากแรกๆว่าเบอร์นาลหมดรักเธอแล้ว แต่ตัวภรรยาขาดเขาไม่ได้ เธอพยายามที่จะดึงเขากลับมา ไม่ใช่ด้วยวิธีแบบนางร้ายละครช่อง 7 แต่ด้วยวิธีแบบนางเอกหนังฝรั่งเศสโรคจิต!!! เธอเหมือนคลาวเดีย จักรพันธุ์เวอร์ชั่นเมายาผสมโรคจิต ทุกฉากที่เธอปรากฏตัวทำเอาใจระทึกและหายใจไม่ทั่วท้อง เพราะเธอเหมือนจะสติแตกได้ตลอดเวลา ฉีกยิ้มกว้างๆเห็นฟันเรียงสวย ผมหยิกปลิวไปมา ตาโปนแดงมีน้ำตาคลอหน่วย วินาทีหนึ่งเหมือนจะหัวเราะ อีกวินาทีถัดมาเหมือนจะร้องไห้ ฉากที่เธอเข็นรถลูกของเบอร์นาลในสวนสาธารณะนั้นน่ากลัวที่สุด คนดูหัวใจจะวาย และเราไม่รู้จะสงสารเธอดีหรือไม่
- นางเอกหมายเลข 2 ซึ่งเป็นนางแบบนู้ดสวยเอ๊กซ์ แต่เหมือนเบอร์นาลหนีเสือปะจระเข้ เพราะเธอก็โรคจิตพอกัน ขี้หึงระดับโลก หึงได้แม้แต่กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นางเอกหมายเลข 3 ดูปกติที่สุด คนดูเริ่มอุ่นใจว่าพระเอกจะมีครอบครัวแสนสุขเหมือนคนอื่นเขาสักที แต่ช้าก่อน!! ในเมื่อยัยเมียเก่าคลาวเดียยังมีลมหายใจ เธอจึงยังแรงได้อีกมาก!!!

- ตัวละครของเบอร์นาลดูแบนเรียบ เหมือนเขาถูกใช้เป็นพาหนะเพื่อขับเคลื่อนเรื่องราวไปข้างหน้าและพาคนดูไปเจอตัวละครที่มีสีสันมากกว่าเขาหลากหลายตัว
- นี่เป็นหนังที่คาดเดาเนื้อเรื่องได้ยาก เพราะชะตากรรมของตัวละครมันพลิกผันได้เรื่อยๆ เราไม่รู้ว่ามันจะจบอย่างไร ซึ่งนั่นทำให้เนื้อเรื่องสนุก และได้ลุ้นใจหายใจคว่ำกับตัวละครเมียเก่าคลาวเดียตลอดทั้งเรื่องเลย

A Paralyzed Circus

- ตลก ขำหลายตอนทีเดียว ชอบตอนนกกระจอกเทศมากที่สุด และชอบมากๆเลยด้วย ไม่รู้ว่าผกก.จงใจหรือเปล่า แต่ผมรู้สึกเศร้าจัง ไม่สนใจหรอกว่านกกระจอกเทศมันจะเคยอยู่ตรงนั้นจริงๆหรือไม่ รู้แต่ยิ่งตัวละครตัวนั้นย้ำกับเพื่อนว่ามันเคยมีอยู่จริงก็ยิ่งเศร้า เหมือนเธอกำลังย้ำกับตัวเองว่าความรักแต่หนหลังของเธอในอดีตนั้นมีอยู่จริง 
- รู้สึกว่าบทสนทนาถกเถียงกันในเพนกวินดูไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่และจงใจยังไงไม่รู้ อย่างไรก็ดี เสียงย่ำเท้ากับภาพต้นไม้มืดๆ ชวนให้นึกถึง "สัตว์ประหลาด" ซึ่งก็เป็นหนังที่มีชื่อเป็นสัตว์อีกตัวหนึ่ง
- ได้กลิ่นพี่ไฉ้ (ไฉ้หมิงเลี่ยง) รุนแรงทีเดียว
- รู้สึกดีที่ไม่ได้ชวนเพื่อนคนไหนมาดูด้วยเลย กลัวเพื่อนโกรธ ว่าแกชวนชั้นมาดูอะไร แล้วจะพาลกลายสภาพเป็นแบบที่สองคนเถียงกันในตอนเพนกวิน มืดก็มืด อะไรของแกเนี่ย กลับบ้านๆ อะไรงี้ 55555

4 Dishes

- ชอบหนังสั้นเรื่องนี้จังครับ  เสียดายว่าสั้นไปหน่อย ผมว่าหากผกก.คนนี้ทำหนังยาวต่อไปจะดูน่าสนใจทีเดียว

- ด้วยฉากการทำอาหารของคุณแม่ การนั่งโต๊ะรับประทานอาหารพร้อมกันพ่อแม่และลูกชายสองคน และนี่ก็เป็นครอบครัว (มาเลย์) เชื้อสายจีน เลยทำให้ตัวเองอินกับหนังได้อย่างรวดเร็วครับ ที่บ้านผมก็มีจานลายเดียวกับที่ใช้ใส่ปลานึ่งในเรื่องนี้ด้วย

La Rabia

- นางเอกเรื่องนี้ (Analía Couceyro) ก็คือโซเฟีย ยัยเมียเก่าหน้าเหมือนคลาวเดียของเบอร์นาลในเรื่อง The Past นั่นเอง เรื่องนี้เธอดูเป็นผู้เป็นคนขึ้น (รึเปล่า?) แต่หากไม่เปรียบเทียบ ตัวละครตัวนี้ก็จัดได้ว่าไม่ธรรมดา

- หนังเรื่องนี้เต็มไปด้วยตัวละครน่าสนใจ บรรยากาศมาคุของสองครอบครัวในดินแดนชนบทร้างไร้ การตอบโต้แก้แค้นกันไปมาที่แรงขึ้นทุกทีทำให้เนื้อเรื่องน่าติดตามว่าจะจบอย่างไร

- คนรักสัตว์และองค์กร PETA ต้องกรี๊ดแน่นอน เพราะมีฉากสัตว์ทรมานและโดนฆ่าชำแหละแบบไม่ปิดบังมากมาย เผอิญผมเรียนจบ food science เลยพอจะมีภูมิต้านทานกับภาพพวกนี้อยู่บ้าง 555 ที่ตลกคือ มีฉากนางเอกร่วมมือล้มหมูโดยใส่เสื้อองค์การสัตว์ป่าโลกอยู่ด้วย

Three Monkeys

- ที่เซอร์เรียลและทำเอาเหวอไปเลย แต่ก็ชอบมากๆ ก็คือ การปรากฏตัวของผีเด็กเปียกน้ำคนนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่พ่อนอนอยู่แล้วก็มีมือโอบมากอด

- โดยเนื้อเรื่อง มันสามารถถ่ายทอดออกมาเป็นเมโลดราม่ามากๆ ได้สบาย แต่เมื่ออยู่ในมือของผกก.คนนี้ มันก็เลยออกมาอย่างที่เห็น ถึงแม้การกระทำของตัวละครแม่จะเป็นเช่นนั้น แต่ผมกลับรู้สึกสงสารเธอ ผมมองว่าที่เธอทำลงไปส่วนหนึ่งก็เพราะเจตนาดีและเพื่อการอยู่รอดของครอบครัว

- ชอบโลเกชั่นบ้านทั้งภายในและภายนอก มันบีบอัดรัดบีบและรกสกปรก สะท้อนการกระทำต่างๆของตัวละคร

A Moment In June

- อะไรมันจะหว่องการ์ไวได้ขนาดนี้ ผมว่าผมเห็น In The Mood For Love และ Happy Together อยู่ในหนังเรื่องนี้นะ ตาไม่ฝาดหรอก เรื่องชู้สาวในตรอกแคบย่านชุมชนจีน ฉาก เสื้อผ้า และเพลงย้อนยุค ภาพสีแสงจัดๆ ฯลฯ

- โปรดักชั่น การตัดต่อ ภาพ แสง ดนตรีประกอบ ระดับมืออาชีพเชียวครับ

- บทสนทนาดูเป็นภาษาเขียนมากๆ แข็งๆกระด้างๆ การแสดงเหมือนจะดี แต่เอาเข้าจริงผมว่ามันดู "พยายาม" มากเกินไป นักแสดงพากันพยายามเค้นอารมณ์กันสุดชีวิต มีแค่นุ่น สินิทธา กับเดือนเต็ม สาลิตุลย์เท่านั้นที่เราได้เห็นน้ำตาเต็มๆ นอกนั้นทำท่าร้องไห้กันแทบตัวโยน แต่ไม่มีน้ำตาสักแอะ

- ผมไม่อินกับเนื้อเรื่องเอาเสียเลยครับ อย่าว่าแต่ร้องไห้เลย ไม่แม้แต่จะวูบไหวไปกับตอนเศร้าเหงาเลยสักนิด

- รอชมผลงานเรื่องต่อไปของผกก.คนนี้ดีกว่าครับ ฝีมือเขา promising มากๆ

คืนวันหนึ่งบนถนนตะแลงแกง
- ชอบภาษาโบราณๆ ชอบดนตรีประกอบรุกเร้าน่ากลัว ไม่เห็นอะไรตามเนื้อเรื่องสักหน่อย แต่กลับรู้สึกกลัวและใจเต้นระทึกได้
- เสียงบรรยายของศรัณยู สุดยอดมากๆ (ชมแบบไม่อคติเลยนะ)
- ซับไตเติ้ลบรรเจิดมากครับ เหมือนเข้าเรียนคลาสการแปลระดับแอ๊ดวานซ์เลย

Waltz With Bashir

- ชอบดนตรีประกอบอันแสนจะทันสมัย ภาพดิบหยาบ และการที่ตัวละครเอกสูญเสียความทรงจำสมัยไปรบจนต้องไปตามสอบถามเอาจากคนอื่นๆที่ไปรบด้วยกัน ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับการไปกวนตะกอนความทรงจำร้ายๆให้น้ำขุ่นขึ้น

- อย่างไรก็ดี ไม่ได้รู้สึกมีอะไรแปลกใหม่แต่อย่างใด