eak early

นาทีนี้ ที่ผมเพิ่งตื่นขึ้น เช้าของวันที่อากาศเย็นชวนให้หลับใหลต่อ

นาทีนี้ เธอคงกำลังอยู่บนเครื่องบิน กลับบ้าน ที่อยู่กันคนละฟ้า

ซุกใบหน้าลงไปใต้ผ้าห่ม หลับตา แต่ไม่อาจหลับใหล

นาทีนี้ ว่างโหวงในใจ เหมือนส่วนหนึ่งข้างใน ก็กำลังจากไปด้วย...

เมื่อคืนนี้ ลมในกรุงเทพฯ หนาวนัก จนเราต้องห่อไหล่

เดินเคียงกันไปบนถนน ไม่สนรถราที่รีบเร่ง

เราหัวเราะหลายครั้ง ให้กับเรื่องราวที่เราต่างบอกเล่า

แต่ครั้นเสียงหัวเราะเลือนหายเพราะเรื่องที่เล่าจบลง

ความเงียบในนาทีนั้น มันช่างร้ายกาจนัก

ความเงียบสีดำ ยืนโหย่งส่งเสียง คืนนี้เราต้องจากกัน

ต้องรีบขุดค้นเรื่องใหม่ เพื่อให้เสียงหัวเราะของเรา ดังกว่าเสียงของความเงียบนั้น

"แล้วเจอกันใหม่"

ผมบอกเธอ เธอบอกผม ตรงทางแยกนั้น

โอบกอดเพียงแผ่ว แลกเปลี่ยนยิ้มเศร้า ใครจะหันหลังให้กันก่อน

ต้องเป็นผมอยู่แล้ว เพราะผมไม่อาจเก็บภาพจำที่เธอหันหลังให้ผมได้หรอก

โบกมือลา แล้วรีบหมุนตัวจากมา

ความเงียบสีดำหยุดส่งเสียงแล้ว แต่มันกลับยืนค้ำหัวผม แล้วเดินตามผมมา

หันกลับไปมองหลังจากข้ามถนน

เห็นเธอไวไว กลืนหายไปกับผู้คนคลาคล่ำ

เมื่อครู่นี้ เธอหันกลับมามองผมตอนกำลังข้ามถนนหรือเปล่า

ตราบจนเมื่อไม่อาจแยกเธอออกจากฝูงชนได้แล้ว

ผมจึงกลับบ้าน

หลายชั่วโมงผ่าน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่

ซุกตัวอยู่บนเตียงอย่างนั้น กึ่งหลับกึ่งฝัน

เสียงข้อความเข้ามายังมือถือ เอื้อมมือไปหยิบที่หัวเตียง

ความหวังเต็มหัวใจ ขอให้เป็นข้อความจากเธอ...