eak early

"เมืองเย็น" เป็นหนึ่งในหนังสือประเภทที่ทำให้ผมได้ตระหนักถึงพลังแห่งตัวอักษรอีกครั้ง

หนึ่งในประเภทหนังสือที่ผมชื่นชอบ คือหนังสือที่มีคำน้อยๆ หากแต่ชวนให้ขบคิดได้นาน อ่านแล้วต้องหยุดคิดระหว่างบรรทัด บางครั้งคิดไปยิ้มไป หรือตบเข่าฉาดด้วยทึ่งในความสามารถของผู้เขียน บางครั้งคิดไปขมวดคิ้วไป ด้วยข้อเขียนนั้นยากเกินเข้าใจ ขบวนรถไฟแห่งความคิดแล่นวนไปมาในสมอง และอีกหลายๆ ครั้ง ก็ได้แต่หยุดคิดไปเสียดื้อๆ ก้มหน้าอ่านต่อดีกว่า หรือแปลว่าไม่รู้เรื่องนั่นเอง  และหนังสือเล่มนี้ก็มีทุกแบบที่ว่ามานั่น

อีกสิ่งที่แปลกใหม่ใน "เมืองเย็น" ก็คือการจัดวางเนื้อความในแต่ละบทตอนตามโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่เป็นธีมในแต่ละบท อันเป็นการผสมผสานกันระหว่างวรรณกรรมกับสถาปัตยกรรมอย่างน่าตื่นตา ทราบมาว่าเป็นการดัดแปลงมาจากวิทยานิพนธ์ปริญญาตรีด้านสถาปัตยกรรมของผู้เขียน เช่น บทที่มีชื่อว่า "บันได" ก็มีการจัดวางเนื้อความเป็นรูปบันได หรือบทที่ชื่อว่า "น้ำพุ" ก็มีการจัดวางเนื้อความเป็นรูปน้ำพุ นอกจากนี้ยังมีบทที่มีชื่ออย่าง ที่ว่าง, บอนไซ หรือ สะพาน

"สะพาน

คือสถานที่

ใช้เชื่อมโยงที่ว่าง

ย่อมต้องผ่านดินแดน

ทั้งสองฟาก

เด็กคนหนึ่งบอกผมว่า

สะพาน

คือสิ่งที่พื้นดินใต้เท้าคุณ

เกิดแยกออกจากกัน

และคุณสร้างบางสิ่ง

เชื่อมรอยแยก"

ส่วนหนึ่งจากบท "สะพาน"

หากรวมเนื้อความตัวหนังสือทั้งหมดของหนังสือเล่มนี้ อาจอ่านจบได้ในเวลาแค่ 1-2 ชั่วโมง หากแต่ผมแบ่งอ่านแบบละเลียดถึง 3 วัน รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แต่อย่างที่บอก ผมสนุกกับการอ่านไปคิดไป

"สถาปัตยกรรมนั้นมีชีวิตของมันเอง มันอาจจะเป็นสิ่งแปลกประหลาดสิ่งเดียวในโลกนี้ ที่เมื่อได้สำเร็จเสร็จสิ้นจากมือสถาปนิกผู้สร้างแล้ว มันจะเริ่มดำเนินชีวิตของมันทันที" บางส่วนจากคำนำฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2

หากมีโอกาส ขอเชิญชวนเข้าไปครุ่นคิดในเมืองเย็นเมืองนี้กันครับ

------------------------------------------------------------------------------------------------

"เมืองเย็น"

โดย อนุสรณ์ ติปยานนท์ (ผู้เขียน ลอนดอนกับความลับในรอยจูบ, เคหวัตถุ, 8 1/2 ริคเตอร์, H2O ปรากฏการณ์แตกตัวของน้ำบนแผ่นกระดาษ)

พิมพ์ครั้งที่ 1 พ.ศ. 2534, พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2546 ภาษาไทยและอังกฤษในเล่มเดียวกัน ภาพประกอบข้างบนเป็นฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2

ป.ล. ขอขอบพระคุณคุณพี่ grappa สำหรับหนังสือเล่มนี้ครับ