Departures : การเดินทางครั้งสุดท้าย
posted on 17 May 2009 20:37 by eakearly in Films
วงออร์เคสตร้าที่ไดโกะ (Masahiro Motoki) เป็นนักเชลโล่อยู่ถูกยุบเนื่องจากผู้ชมน้อยเสียจนไม่อาจอยู่ได้ เชลโล่ราคาสิบแปดล้านเยนคือทั้งหมดที่เขาได้ทุ่มไปสุดตัว ถึงแม้เขาจะเล่นเชลโล่มาตั้งแต่สมัยอนุบาล แต่เขาก็ว่าฝีมือระดับตนไม่มีวงให้ย้ายไปอยู่ได้อีก วงที่เพิ่งถูกยุบไปนี้คือวงระดับที่ดีที่สุดแล้วที่เขาสามารถมาถึง "ผมน่าจะตระหนักในระดับพรสวรรค์ของตัวเองให้เร็วกว่านี้" เขาบอกกับภรรยา (Ryoko Hirosue) ก่อนจะพากันขายเชลโล่และจากโตเกียวกลับไปอยู่บ้านของพ่อแม่เขาในต่างจังหวัด
แม่ของไดโกะเสียชีวิตไปตั้งแต่สองปีก่อน ในช่วงที่เขาไม่ได้อยู่ที่ญี่ปุ่นเพื่อร่วมพิธี ส่วนพ่อของเขาก็หนีไปกับสาวเสิร์ฟร้านกาแฟตั้งแต่ที่เขาอายุได้เพียงหกขวบ ไดโกะจำหน้าพ่อไม่ได้อีกแล้ว มีเพียงก้อนหินที่พ่อให้กับเชลโล่สำหรับเด็กที่เขาเคยเล่นและซ้อมที่ชวนให้คิดถึงพ่อได้บ้าง แต่ความชิงชังที่เขามีต่อพ่อที่ทอดทิ้งเขาและแม่ไปยังคงค้างคาอยู่ในจิตใจตลอดเวลา
ไดโกะไปสมัครงานงานหนึ่งไว้ ที่ซึ่งเจ้าของกิจการรับเขาเข้าทำงานโดยทันทีด้วยเงินเดือนสูงลิ่ว ก่อนที่เขาจะพบในเวลาต่อมาว่า สองมือที่เคยเล่นแต่เชลโล่หาเลี้ยงชีพมาโดยตลอด ต้องเปลี่ยนมาจับต้องคนตายในฐานะอาชีพ "คนประกอบพิธีศพ"
หนังมาในโทนดราม่าที่มีประเด็นบอกเล่าหลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการก้าวข้ามพ้นวัยของพระเอก เงื่อนไขในชีวิตที่ทำให้ไม่อาจจะทำสิ่งที่ตัวเองรักหากแต่ต้องยอมประนีประนอมกับทางเลือกที่เหมือนไม่มีให้เลือกมาก การมองอาชีพคนทำศพด้วยสายตาเหมารวมแบบรังเกียจของคนนอก (ซึ่งรวมถึงภรรยาของไดโกะด้วย) การเปิดใจยอมรับและทำความเข้าใจกันและกัน การแก้ไขอดีตและการให้อภัย ตลอดจนอารมณ์หวนไห้อดีตในเมืองชนบท แม้ทั้งหมดนั่นอาจไม่ใช่ของใหม่ แต่เมื่อรวมกันเข้ากับส่วนประกอบหลักแปลกใหม่อย่างอาชีพประกอบพิธีศพ ผลที่ได้ก็คือหนังดราม่ากินใจที่น่าจะเป็นที่จดจำโดดเด่นออกมาจากหนังดราม่าจากประเทศญี่ปุ่นในแนวๆ เดียวกัน
ฉากประกอบพิธีศพทั้งหลายถูกถ่ายทอดออกมาอย่างน่าประทับใจ เป็นพิธีกรรมที่ให้เกียรติผู้ตายอย่างเคารพเป็นที่สุดและงดงาม แค่ฉากเปิดเรื่องก็สามารถตรึงให้ติดเก้าอี้ได้ด้วยความ exotic และท่วงท่าที่ออกแบบมาอย่างงดงามราวกับเป็นนาฏศิลป์ชนิดหนึ่ง (ดูว่าเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าศพกันอย่างไรก็โอ้โหแล้ว มันช่าง "ญี่ปุ่น" จริงๆ)
สิ่งที่ผมพอใจอีกอย่างหนึ่งก็คือ อารมณ์ดราม่าที่อยู่ในขอบเขตที่พอจะยอมรับได้และสมเหตุสมผล ไม่มีการเร้าอารมณ์แบบญี่ปู๊น ญี่ปุ่นรุนแรงไร้ที่มาที่ไป (อย่างเช่นว่า เด็กๆ ในแผนกผู้ป่วยหนักยี่สิบสามสิบคนวิ่งออกมายืนร้องเพลงให้กำลังใจพระเอกผู้สิ้นหวัง หรืออะไรทำนองนั้น) บางคนเปรียบเทียบโทนหนังเรื่องนี้กับ The Village Album ซึ่งผมก็เห็นด้วย แต่รู้สึกว่า The Village Album จงใจเร้าอารมณ์กว่ามาก และหากคุณชอบหนังเรื่องนั้นก็จะชอบเรื่องนี้ด้วยได้ไม่ยาก
ภาพสวย ดนตรีเพราะ เนื้อเรื่องประทับใจ แนะนำให้ชมครับ
-------------------------------------------------------------
Departures (Okuribito), 2008
Directed by Yojiro Takita
Cast: Masahiro Motoki, Tsutomu Yamazaki, Ryoko Hirosue
Departures เป็นที่ฮือฮาหลังจากสามารถคว้า 10 รางวัลตุ๊กตาทองญี่ปุ่นมาได้ (จากการเข้าชิง 13 รางวัล) ก่อนจะไปไกลกว่านั้นด้วยการเป็นม้ามืดคว้าออสการ์ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมตอกย้ำความแรงเข้าไปอีกขั้น
555+
#1 By =Souchan แค้นเลือดสาดด= on 2009-05-17 22:10