Sydney Pic Journal Vol 4 : Sediment of Thoughts
posted on 21 Oct 2009 21:53 by eakearly in Travelบันทึกบางความคิดที่ตกตะกอนหลังจากจากซิดนี่ย์มาพักใหญ่
ผู้คนขวักไขว่เดินไวที่ลิเวอร์พูลสตรีท
ปกติผมเป็นคนเดินเร็วมากจนได้รับการสรรเสริญ (จริงๆ คือแดกดัน) จากผู้ที่เดินด้วยอยู่เสมอ ช่างเป็นปมที่ก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกแยกแก่ตัวกระผมเสมอมา (อ่านเกี่ยวกับประเด็นนี้ได้ที่นี่) แต่ผมพบแล้วซึ่งที่ทางที่ผมรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งได้ เนื่องจากชาวซิดนี่ย์เดินกันเร็วมาก (เข้าใจว่าเดินเร็วไม่ต่างกับชาวนิวยอร์ก ฮ่องกง หรือโตเกียว) ทุกเช้าผมต้องเดินจากคอลเลจสตรีทแถวไฮด์พาร์คไปยังดาร์ลิ่งฮาร์เบอร์โดยอาศัยเลียบไปตามถนนลิเวอร์พูลสรีท ผมเดินปะปนไปกับฝูงชนที่รีบเร่งไปทำงานในตอนเช้า (ผู้คนที่นี่ใช้การเดินเป็นหลักไม่ว่าจะสัญจรไปไหน) ฝ่าลมหนาวที่พัดมาปะทะใบหน้าด้วยอัตราเร็วประจำของกระผม ซึ่งพ้องเข้ากับอัตราเร็วของซิดนี่ย์อย่างแนบเนียน ผมเดินอย่างมีความสุขปลาบปลื้มท่วมท้นว่าการเดินเร็วของผมเป็นเรื่องแสนธรรมดาของที่นี่ ผมพบแล้วจริงๆ ที่ทางที่ผมสามารถรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งได้ ที่ทางที่การเดินเร็วไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป
แต่เราก็ไม่ลืมที่จะหยุดตามรายทางเมื่อพบเห็นสิ่งที่น่าสนใจนะครับ
ไพรเมาท์บริดจ์เหนือดาร์ลิ่งฮาร์เบอร์ยามเย็น
หนุ่มสาวชาวซิดนี่ย์แต่งตัวได้เทรนดี้สะใจ ผมตั้งข้อสังเกตนี้กับเพื่อนร่วมทริป ซึ่งเธอเองก็ตั้งข้อสังเกตนี้อยู่ในใจเช่นกัน เข้าใจว่าส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะสภาพอากาศช่วงนั้นค่อนข้างหนาวและลมแรง จึงเอื้อให้ผู้คนได้แต่งตัวเท่ๆ อย่างการใส่เสื้อแจ็กเก็ตหรือผ้าพันคอ อย่างไรก็ตาม วันท้ายๆ ของการอยู่ที่นั่นที่แม้อากาศจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนแจ็กเก็ตกับผ้าพันคอกลายเป็นของเกะกะไป ผมก็ยังพบว่าการแต่งตัวไปทำงานของชาวซิดนี่ย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหนุ่มสาวรุ่นยี่สิบสามสิบ ก็ยังคงเทรนดี้เจริญหูเจริญตาอยู่นั่นเอง
งานนี้กระผมและเพื่อนร่วมทริปแต่งตัวผ่านอยู่นะครับ ไม่มีเสียชื่อแน่นอน ฮา
เด็กๆ กับยามสายวันอาทิตย์ที่เดอะโดเมน, ตึกระฟ้าที่อ่าวซิดนี่ย์, ทางแยกอันเปล่าเปลี่ยวในไฮด์พาร์ค, เมฆมากที่ดาร์ลิ่งฮาร์เบอร์
ผมรู้สึกว่าซิดนี่ย์เป็นเมืองที่เหมาะกับนักเขียนหรือกวี ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายอย่างไร มันเป็นเมืองเล็กๆ ที่ผมรู้สึกได้ถึงความเหงา ไม่ว่าจะในยามที่มีผู้คนมากมายพลุกพล่านในช่วงกลางวัน หรือในยามที่ผู้คนหายวับไปอย่างรวดเร็วเมื่อพระอาทิตย์เพิ่งจะคล้อยหายไปไม่นาน สายลมหนาว ช่วงโพล้เพล้ยามเย็นที่เหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงสัญญาณไฟเร่งเร้าขณะข้ามถนน ชายผ้าพันคอของผู้คนที่ปลิวไสวขณะดุ่มเดิน แซนด์วิชโฮลวีตแห้งๆ ที่ยากจะกลืน ม้านั่งในสวนสาธารณะตัวที่ไม่โดนแดด ท้องฟ้ากว้างเหนืออ่าว ตึกสมัยใหม่สูงเสียดฟ้า กับอาคารทรงตะวันตกเก่าๆ ที่เหมือนแม้แต่อิฐเก่าคร่ำของมันก็มีเรื่องราวบอกเล่า
ไม่อยากทำอะไรมากไปกว่าหยิบสมุดกับปากกาขึ้นมา และลงมือเขียน...